|
بهار
قاصدک رقص کنان چرخ زنان ، عشوه کنان با عبور از رنگهای زرد و بی جان خزان و پس از طی شدن آن سفر سخت و گران خبری خوش ز فراسوی زمین آورده است خبری خوش ز فراسوی زمان خبری کو جان ببخشیده دوباره به جهان همه جا فرش شده با یک بغل سنبل و یاس و ریحان دایه مهد نبات چارقدی از گل و لاله به سرش کرده و خندان به تماشای خدا آمده باز گل میخک با دو صد عشوه و ناز چشم بگشوده به روی در و دشت می کند رقص به همراه نسیم به همراهی ساز چون صدای باد میپیچد میان دشت گل ساز و آواز خداوند جمیل و طناز تک درخت تنها جامه سبز به تن کرده و در بستری از پولک و تور سبزه خفته آرام و شکیل و به شکرانه این سبزیها بنشسته به دعا همه جا بوی بهشت همه جا بوی خدا گوییا خالق زیباییها عشق بازی میکند با صحرا بلبل عاشق زار بیخود از خود شده و مست و خمار رفته اش صبر و قرار چه چهه می زند از شوق وصال دلدار خبری خوش ز فراسوی زمان خبری خوش ز فراسوی غبار می رسد اینک بهار...
پیشاپیش سال نو رو تبریک میگم و امیدورام براتون پرباشه از خوبی و خوشی و رویاهای رنگی ، آرزو میکنم به هر آرزیی نرسید ! آرزو میکنم به هر چه صلاحتان است برسید ... این شعر کمترین ،تقدیم به تمامی دوستان ، امیدوارم خوشتون بیاد ، تا چند روزه دیگه یه پوستر با همین شعر طراحی میکنم و میشه هدیه ناقابل بنده به همه دوستان گل و عزیزم ...
به حرص ار شربتی خوردم ، مگیر از من که بد کردم ... بیابان بود و تابستان و آب سرد و استسقاء
پ.ن.۱ : شنیدی میگن آواز دهل از دور شنیدن خوش است ؟ من دیدم ... راست میگن ! پ.ن.۲ : خوشحالم ، قراره زندگیم وارد فاز جدیدی بشه ، مطمئنم هر طور که بشه به نفعمه و دورنمای ذهنیم قراره دستخوش تغییراتی خوش و نیکو بشه که البته ... خودم میخوام ... ان الله لا یغیر مابقوم حتی یغیروا مابانفسهم پ.ن.۳ :هر چقدر هم که مشکل داشته باشم ، روزای اخر سال و نزدیک شدن تفسیر بهار ، میرم تو یه حال و هوای دیگه . مثل اینکه همه دارن میخندن ، گل و سبزه و بلبل و در و دیوار و سنگ و درخت ... حتی آدمایی که از زور قحطی خوشی و فشارهایی که از همه طرف داره لهشون میکنه ، دیگه لبخند رو فراموش کردن . همه جا نو میشه ، تمیز میشه ، حتی گداهای کارتن خواب هم یه شونه ای به موهاشون میکشن و برای تغییر آماده میشن ! ، مثل اینکه قراره معجزه بیاد . نزدیک عید که میشه ، میشم یه بچه ۵ ساله و تو پوست خودم نمی گنجم ، هیچ چیزی هم نمیتونه جلومو بگیره ، خدا رو از همیشه نزدیکتر حس میکنم ، فرقی نمیکنه کجا باشم ، چه پارسال لای سیمانای اون سگ دونی و چه امسال لای این همه حس مودب بدون یک هیولا !!! مثل قدیمایاد مدرسه موشها و رابین هودی میفتم که هر سال عید پخش میشد و من بخاطر شنیدن آهنگش که جان کوچولو می خوند و دیدن رابین هود با اون کلاه خوشگل ، یک سال روزا رو میشمردم ، یادش بخیر ... راستی ... هنوزم روزا رو میشمرم ... ولی دیگه نمیدونم چرا ... کاش بازم رابین هود میذاشت ...
سرت گرم و دمت خوش باد سلامم را تو پاسخ گوی در بگشای...
ساعت ۳۰ : ۹ ، چند دقیقه بعد از سال تحویل ، فال گرفتم ، خیلی جالب بود ، از صبح همش تو سرم این بود که ایشالا هر کس هر آرزویی میکنه بهش نرسه ! و فقط به اونایی برسه که صلاح خودش و بقیه توشه ، همش این جمله تو ذهنم میومد که خدایا ، آن ده که آن به ، فکر میکردم یه تیکه از مناجات ، یا یه جمله ادبی باشه که معروف شده باشه ، ولی نمیدونستم که این یه شعره و برای حضرت حافظ ، مثل اینکه می خواست باهام حرف بزنه ،انقد قشتگ بود حیفم اومد ننویسم ...
وصال او زعمر جاودان به خداوندا مرا آن ده که آن به به شمشیرم زد و با کس نگفتم که راز دوست از دشمن نهان به دلا دایم گدای کوی او باش به حکم آنکه دولت جاودان به |+| نوشته شده توسط آرش در دوشنبه بیست و هفتم اسفند 1386 و ساعت 17:47  |
درباره وبلاگ
 بر دو راهی جنون که یخ زدی
داغ عشق روح سرد بی سرانجام خدا را رد کن عابری خسته در آن وادیها سنگ بسته به دلش خواهی یافت مرا پشتیبانی
 |
